ANALIZA/ Administrata e Joe Biden-it destabilizoi paqen në Lindjen e Mesme …

Nga Benjamin Weingarten

Në mjergullën e luftës, mund të jetë e lehtë të harrohet pyetja më themelore që çdo vend duhet t’i bëjë vetes: Çfarë kërkon interesi kombëtar?

Një grup ka kërkuar të kapërcejë mjergullën e luftës Izrael-Hamas duke ofruar një raport të gjerë por të arritshëm mbi ngjarjet kritike dhe pyetjet vendimtare që kanë lindur që nga fillimi i konfliktit. Ai hedh dritë mbi atë që amerikanët duhet të kërkojnë nga udhëheqësit tanë për politikën e Lindjes së Mesme në përgjithësi, dhe qasjen tonë ndaj kësaj lufte në veçanti.

Raporti i parë në llojin e tij, i botuar më 1 dhjetor, vjen nga Këshilli jopartiak për një Amerikë të Sigurt, një organizatë “e dedikuar për të promovuar pavarësinë energjetike të Shteteve të Bashkuara” si një imperativ për të garantuar sigurinë tonë kombëtare, dhe një përkrahës i Marrëdhëniet SHBA-Izrael dhe Marrëveshjet e Abrahamit në lidhje me to.

Raporti shqyrton “gjeopolitikën që çoi në 7 tetor, çfarë ndodhi më 7 tetor dhe një analizë hap pas hapi të përgjigjes ushtarake të Izraelit”, pjesërisht përmes lenteve të paktit historik midis Izraelit dhe fqinjëve të tij arabë sunitë. Ai arrin të sintetizojë një mori informacionesh kritike në një referencë të dobishme për të gjithë, nga ligjvënësit tek laikët.

Logjikisht, dhe sipas mendimit tim te drejt, fillon duke e vendosur masakrën e Hamasit në kontekstin e duhur: se kjo ishte një intifada e mbështetur nga Irani në ditë, e kryer nga një grup xhihadist gjenocidal i mbështetur nga tre të katërtat e arabëve palestinezë nga Gaza dhe Bregu Perëndimor tek Autoriteti Palestinez – dhe u inskenuan nga toka që Izraeli u kishte dhënë atyre.

Këto pikë janë humbur ndërsa administrata Biden kërkon “paqe” pas përfundimit të luftimeve, një qëllim që mund të arrihet disi me një shtet palestinez të kontrolluar nga Hamasi, i cili përbëhet nga një popullsi me dëshirë të madhe për luftë kundër Izraelit.

Raporti tregon se si të ardhurat nga nafta janë gjaku i mullahkracisë iraniane dhe tregon se sanksionet e pazbatuara të naftës ndaj Iranit në vitet e fundit kanë qenë thelbësore për rimbushjen e arkës së mullahkracisë. Kjo, nga ana tjetër, ka ndihmuar regjimin të financojë operacionet e përfaqësuesit të tij të Hamasit, duke kulmuar me vrasjen masive, gjymtimin, përdhunimin dhe marrjen peng të 7 tetorit.

Kjo flet pjesërisht për mjetet për sulmin e Hamasit. Por cili është motivi?

Raporti thekson se lulëzimi i marrëdhënieve midis Izraelit, Egjiptit dhe disa shteteve të Gjirit – të lubrifikuara pjesërisht nga industria në rritje e gazit natyror të shtetit hebre – dhe rritja e vrullit drejt normalizimit Izrael-Saudi ishte një shtytës kryesor i sulmit të Hamasit.

Një tjetër ishte se Irani u “guximua” nga shkëmbimi i të burgosurve të shtatorit 2023 me Shtetet e Bashkuara, duke përfshirë shkrirjen e 6 miliardë dollarëve për Teheranin.

I nënkuptuar në këto pika është fajësia e administratës Biden në sulmin e Hamasit.

Shtëpia e Bardhë Biden ka kërkuar të ndryshojë politikën e Lindjes së Mesme të administratës Trump që kishte nxitur ngrohjen e marrëdhënieve izraelito-arabe të kodifikuara në Marrëveshjet e Abrahamit; rrezikoi mullahkracinë e Iranit përmes një fushate presioni maksimal, një pjesë e së cilës ishte Marrëveshja e Abrahamit, dhe forca dërrmuese, e zbatuar me maturi, ishte një tjetër; dhe qëndroi me shtetin hebre kundër forcave armiqësore dhe rebele arabe palestineze. Administrata Trump hodhi poshtë idenë se konflikti midis dy palëve ishte irrituesi kryesor rajonal dhe se përkëdhelja e palestinezëve ndërsa përqafon izraelitët do të prodhonte paqe.
Rezultati përfundimtar ishte se Irani dhe përfaqësuesit e tij u penguan. Kishte stabilitet rajonal. Përfitimet iu shtuan interesave kombëtare të Amerikës.

Miliarda në shitjet e naftës që Irani ka grumbulluar për shkak të mosgatishmërisë së administratës Biden për të zbatuar sanksionet, dhe shpërblimi që u ka dhënë mullahëve për pengmarrjen e tyre në miliarda ende të pangrira, janë vetëm dy tregues të një ndryshimi katastrofik në politikë.

Administrata ka fuqizuar dhe trimëruar më tej Iranin dhe përfaqësuesit e tij duke lënë të shfuqizohen sanksionet e raketave dhe dronëve; ç’përcaktimi i Houthis si një grup terrorist; dhe shpërdorimi i qindra miliona dollarëve për forcat libaneze të sigurisë që rrjedhin drejt Hezbollahut, dhe Autoritetit Palestinez dhe agjencive të Kombeve të Bashkuara si UNRWA – një pjesë e të cilave rrjedh, drejtpërdrejt ose tërthorazi, në Hamas në Gaza.

Kjo nuk do të thotë asgjë për përgjimin e Katarit nga administrata Biden, i cili strehon liderët e Hamasit në luks në Doha, si një aleat i madh jo-NATO, në të njëjtin nivel me Izraelin.

Administrata Biden ka shpenzuar fonde për, ose ka mbështetur pjesërisht, praktikisht të gjithë aktorët kryesorë të cilët raporti citon se kanë kontribuar në sulmin e Hamasit.

Këto politika, të cilat rrjedhin natyrshëm nga personeli radikal i sigurisë kombëtare dhe i politikës së jashtme të administratës, janë të lidhura me ambicien e saj gjithëpërfshirëse: të rishikojë Planin e Përbashkët Gjithëpërfshirës të Veprimit, i njohur ndryshe si marrëveshja bërthamore e Iranit, nga e cila ishte tërhequr administrata Trump. Marrëveshja bërthamore shihet si thelbësore për ta bërë Iranin kalin e fortë rajonal. Analisti i politikës së jashtme, Michael Doran, argumenton bindshëm se normalizimi izraelito-saudit që po shtynte administrata e Biden ishte projektuar për të dështuar – ishte një hile që synonte boksin në Izrael. Ndjekja e tij me zell do të kundërshtonte drejtpërdrejt politikën e administratës për Iranin. Ndërkohë, që nga fillimi i saj, administrata është treguar armiqësore ndaj Marrëveshjes së Abrahamit.

Kjo na sjell në armiqësinë e Shtëpisë së Bardhë ndaj qeverisë së udhëhequr nga Benjamin Netanyahu në Izrael. Kjo mund të shihet jo vetëm në mospërfilljet personale të Presidentit Biden ndaj kryeministrit, ose në financimin dhe mbështetjen e tij për Autoritetin kundërshtar Palestinez dhe agjencitë e lidhura të Kombeve të Bashkuara që ishin kufizuar nën Trump, por edhe në përpjekjet e tij për të delegjitimuar qeverinë Netanyahu për favorizoi reformat në drejtësi dhe politika të tjera, ndërkohë që mbështeti opozitën e majtë.

Izraeli ishte i destabilizuar nga brenda dhe, siç dokumenton Këshilli për një Amerikë të Sigurt, u zhyt në një ndjenjë të rreme sigurie bazuar në besimin në epërsinë e tij teknologjike, aftësitë e inteligjencës dhe besimin se Hamasi ishte më i përqendruar në zotërimin e Gazës sesa shkatërrimin e shteti hebre.

Duke marrë parasysh të gjithë këta faktorë, plus potencialin që Irani dhe përfaqësuesit e tij mund të përballen me një administratë Trump në vitin 2025, kjo ishte ndoshta koha më e favorshme nga të gjithë për Iranin dhe përfaqësuesit e tij për të goditur. Raporti vazhdon të përshkruajë se si Hamasi kreu sulmin e tij, shkallën dhe natyrën e masakrës që shkaktoi dhe se si Izraeli i është përgjigjur asaj. Ai mbulon pika kritike në lidhje me luftën e informacionit që ka pasuar, taktikat e këqija të Hamasit dhe negociatat e pengjeve.

Dhe shtron pyetje kritike në lidhje me nëse sulmet xhihadiste do të përhapen në SHBA, qëndrueshmërinë e Marrëveshjeve të Abrahamit – të cilat, sugjeron raporti, kanë mbajtur pavarësisht qëndrimit retorik pro-palestinez të disa shteteve arabe sunite – si do të përfundojë lufta. dhe si do të duket “ditë pas”.

Pyetja më e rëndësishme që shtron raporti është: Çfarë kërkon interesi kombëtar i Amerikës?

Për këtë qëllim, ajo bën thirrje për sanksionimin e shitjeve të naftës të Iranit, ruajtjen e qëndrimit të forcës ushtarake amerikane në rajon dhe mbështetjen e të drejtës së Izraelit për të mbrojtur veten, ndër politikat e tjera.

Provat sugjerojnë se administrata Biden ka bërë pak për të ndalur biznesin e lulëzuar të naftës në Iran – dhe as për të ndëshkuar ndjeshëm regjimin dhe aleatët e tij për keqdashjen e tyre. Dhe ndërsa po operon aktualisht, ushtria e Amerikës nuk po e pengon agresionin iranian.

Administrata, veçanërisht në ditët e para të konfliktit, ofroi mbështetje retorike për të drejtën e Izraelit për të bërë atë që duhet për të mbrojtur popullin e tij. Ajo ka vazhduar të furnizojë Izraelin me municionet jetike që i nevojiten.

Por në të njëjtën mënyrë, ai ka mikromenaxhuar dhe penguar reagimin e Izraelit në mënyra materiale, duke e nënshtruar atë në thelb ndaj rregullave gjymtuese të angazhimit – kryesisht në dobi të Hamasit – ndërkohë që ka nisur një fushatë të dukshme pëshpërimash që sugjeron se ditët e Netanyahut janë të numëruara dhe përsëri, duke kërkuar të paradiktojnë një “paqe” të mundshme të paqëndrueshme në Gaza.

Disa demokratë, përfshirë presidentin, kanë treguar një hapje ditët e fundit për të kushtëzuar ndihmën ushtarake të SHBA-së me kushte të favorizuara progresive. Administrata Biden me sa duket mbetet e përkushtuar ndaj politikës së saj për t’i dhënë përparësi Iranit në Lindjen e Mesme, ndërkohë që i vë vidhat Izraelit në masën maksimale të mundshme politikisht në një vend që favorizon në masë të madhe të drejtën e shtetit hebre për të mbrojtur veten.

Një pyetje e fundit që mund të bëjmë: interesin e kujt po ndjek administrata Biden? /RealClearWire

Doni të informoheni të parët për lajme ekskluzive?
Na ndiqni në Facebook: https://www.facebook.com/stopfake.al/
Abonohuni në kanalin tonë në Rumble:
https://rumble.com/user/NewsPatriotikMedia
Telegram Chanel: https://t.me/patriotikmedia Twitter: https://twitter.com/PatriotikMedia
“Nuk bëhesh gazetar për te qene, i njohur por për të qene i dobishëm”
/Stopfake.al

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Previous post Krishtlindjet: “Si funksionoi mashtrimi me skenën e lindjes së Krishtit” – Ideja e re e kriminelëve ishte befasuese …
Next post VIDEO/ Policia e Denverit po heton kërcënimin dhe “mashtrimin” që u krijua ndaj gjyqtarëve të Kolorados pas vendimit të Trump, ku FBI është e “vetëdijshme” …
error: Ky publikimet jane te mbrojtura